Op zaterdag 5 november hebben wij een soort mini symposium in Winsum bezocht, gewijd aan het thema ‘rondom het sterven van kinderen’. Deze bijeenkomst was georganiseerd door de landelijke zelfhulp organisatie ‘Ouders van een overleden kind’, in samenwerking met tal van anderen. Het streven was ouders en geïnteresseerden, op een laagdrempelige manier te informeren over terminal zieke kinderen, hun ziekteproces, de uitvaart en de latere rouwverwerking. Zo was er een informatiemarkt waarin diverse instanties boeken, folders, een luisterend oor en hart – verwarmende gesprekken werden aanboden. Een aparte begrafenisbeurs waar je kon zien dat op het gebied van begraven en rituelen erg veel mogelijk is. Na het welkoms woord werden er 3 kaarsen aan gestoken voor de overleden kinderen die daar bij ons waren. Tenslotte het hoogtepunt van de middag; drie sprekers die hun ervaringen met ons gedeeld hebben, daarover nu iets uitgebreider.
Allereerst een moeder, die het prachtige verhaal vertelde van haar ‘hemelmeisje’, met daarin haar worsteling over de vraag; is dit afscheid voor altijd of is er nog een toekomst? Daarna sprak een vader over de suïcide van zijn volwassen dochter en hoe zijn gevoel dat er ‘iets niet klopte’ maakt dat er nu meer vragen dan antwoorden voor hem zijn.
Tenslotte gaf Maria Derksen (rouwtherapeute) een verhandeling over ‘de taal van kinderen’, waarin ze uitleg gaf bij kindertekeningen van broertjes/zusjes van een overleden kind. Daarbij onderstreepte zij het belang om kinderen bij het verlies en de rouw te betrekken en een aandeel te geven in de rituelen van o.a. de begrafenis. ”Dit is van belang om (irreële) angsten en ‘gestolde tranen’ (onverwerkt verdriet) te voorkomen. Een belangrijk aandachtspunt van haar is de behoefte aan veiligheid van het broertje/zusje. ”Aandacht, belangstelling en vertrouwen bieden is datgene wat helpt”. Haar advies is om te proberen met het kind over het verlies te praten (als je in de positie en gelegenheid bent). Zo laat je weten: ‘wij weten wat je hebt meegemaakt en er is ruimte voor je’. Ook het beantwoorden van vragen is heel belangrijk in haar ervaring (gaan wij nu ook dood etc.?). Angst moet je volgens mevrouw Derksen erkennen. Het is namelijk ”een gevoel dat aanwezig is en telt. Daarom moet je ook dit durven benoemen”. Kortom: een zeer inspirerend verhaal van een betrokken mens.
Samengevat een boeiende middag, in bijzonder Zaza-gezelschap en een (verdere) kennismaking onderling. Voor ons een succes en wij verheugen ons op 12 december.
Bijzondere groet van Jan, Bärbel en Evelyn.
